На этой неделе начались реставрационные работы в здании могилёвского кафедрального костёла Унебаўзяцця Найсвяцейшай Панны Марыі. Запланированы: замена крыши, штукатурка и окраска фасада, обновление фресок внутри костёла. Деньги на проведение работ выделило Министерство культуры Республики Польша. О ходе реставрации и о планах на будущее рассказывает отец Роман Факсинский, настоятель и декан Могилёвской кафедры.

Рамонт — справа няпростая ...

— Міністэрства культуры Польскай Рэспублікі выдзеліла грант на рэстаўрацыю будынка касцёла. Першы этап — рамонт даха над халоднай нэфай. Потым — абтынкоўка фасаду і пакрыццё яго фарбай. Рамонт — справа няпростая: розныя ўзроўні, вялікая вышыня. Наверсе зараз ляжыць гонт. Паклалі яго яшчэ за Савецкім Саюзам. Праблема ў тым, што драўляныя дошкі, на якіх гонт трымаецца, дужа рэдкія, а да таго ж яшчэ і гнілыя. Трэба рабіць абшыўку даха нанова. Будзе ён зялёнага колеру. Найперш з той прычыны, што на касцёльных вежах — медзь, а яна, як вы ведаеце, робіцца зялёнай.

Працэс рэстаўрацыі будзе працяглым ...

Міністэрства культуры Польшчы дапаможа і з рамонтам унутраных памяшканняў — у прыватнасці, з аднаўленнем фрэсак. Таксама запланавана і добраўпарадкаванне тэрыторыі. Будуць ўстаноўлены агароджы. Нанова перад касцёлам будзе пакладзены брук.

Нават маленькі дождж можа прынесці вялікія страты...

Вялікія праблемы зараз з вадою, яе трэба неадкладна адвесці ад касцёла. Пры будаўніцтве фары не бралі пад увагу асаблівасці тэрыторыі і зрабілі вялікі ўхіл, дзякуючы чаму вада трапляе пад будынак. Таму нават маленькі дождж можа прынесці дужа вялікія страты, бо вада збіраецца пад зямлёй і робіць ямы. Перад касцёлам — вы можаце гэта ўбачыць — такіх ямінаў шмат. Неабходна зрабіць камунікацыі — так званыя ліўнёўкі, каб вада ня бегла пад касцёл.

У храме — з’явіўся грыбок ...

Патрабуе рамонту таксама і фасад. Але перадусім, канешне, — дах, бо ўсе праблемы ад яго: падцёкі, а потым разломы на сценах. У храме — з’явіўся грыбок. Яго трэба звесці неадкладна, бо ж разбурае фрэскі... І гэта насамрэч жахліва... а прычына — вільгаць, дрэнны дах.

Але ж мы жыхары незалежнай краіны...

Грошы на рэстаўрацыю выдзеліла Польшча. Дзякую ёй за гэта, АЛЕ Ж МЫ ЖЫХАРЫ НЕЗАЛЕЖНАЙ КРАІНЫ. Касцёл — скарб не Польшчы, а Беларусі, таму мне асабіста вельмі б хацелася, каб да рэстаўрацыі падключылася і наша Міністэрства культуры. Па завяршэнні першага этапа рэстаўрацыі я планую запрасіць беларускіх прадстаўнікоў дзеля экспертызы.

Бо не можа так быць, каб чужая краіна дапамагала, а мы б сядзелі...

Па праўдзе кажучы, у такім — ЖАХЛІВЫМ — становішчы не толькі магілёўскі касцёл. Тэрмінова неабходна займацца мсціслаўскім касцёлам. Зусім побач з намі Княжацкі цудоўны касцёл, які на жаль сёння не ў найлепшым стане. Без дзяржаўных фундушаў аднавіць іх нельга. Я буду прасіць гарвыканкам, буду хадзіць па ўсіх інстанцыях... БО НЕ МОЖА ТАК БЫЦЬ, КАБ ЧУЖАЯ КРАІНА ДАПАМАГАЛА, А МЫ Б СЯДЗЕЛІ НА МЕСЦЫ. Доўгі час мы нічога не атрымоўваем ад дзяржавы. Калі за Габрусевым яшчэ адчувалі нейкую падрымку, то зараз — зусім пуста!

Каля касцёла сметніца, свалка. Ці ж гэта прыгожа?...

Тая ж самая агароджа вакол касцёла... У нас каля брамаў збіраюцца людзі, якія п’юць, часам, паводзяць сябе непрыстойна. Ці ж гэта добра? А да ўсяго яшчэ — каля касцёла сметніца, свалка. Ці ж гэта прыгожа? Дзе яшчэ, у якім горадзе такое магчыма? Нідзе, мусіць толькі ў нас!

Яшчэ адно балючае пытанне — арган...

У мяне ёсць вялікая мара — здабыць сапраўдны, не электронны арган... Прыкладам, у нас праводзіцца найбуйнейшы на Беларусі фестываль духоўнай музыкі «Магутны Божа». Прыязджала колісь добрая арганістка з Полацку Ксенія Пагарэлая. Якія цудоўныя канцэрты арганнай музыкі мажліва было б арганізаваць. Але...

Мы маем толькі тое, што выб’е ксёндз...

Падкрэслю, дабраўпарадкаванне касцёла не можа быць справаю прыватнаю. Маўляў, ксёндз марыць... Да гэтага павінна далучыцца дзяржава. Мінская, Пінская, Гарадзенская катэдры атрымлівалі сродкі з-за таго, што там ёсць біскупствы. А мы маем толькі тое, што асабіста выб’е ксёндз. І ГЭТА ДЗІВА І БЯДА МАГІЛЁВА!

Наш касцёл варты ўвагі дзяржавы...

Наш касцёл — галоўны ў былой Расійскай імперыі! Нават мінская епархія падначальвалася нам. Падкрэслю: Магілёўская — першая каталіцкая епархія. У нас быў галоўны храм. І ўжо з-за гэтага можна, як мне здаецца, яго шанаваць. У Еўропе шануюць і паважаюць гісторыю. І гэта галоўнае, бо наша сіла ў каранях, у традыцыях. Чалавек, які не ведае сваіх каранёў, — не чалавек!

Соб. инф.